De oversteek

Ik geloof dat ik vannacht elke trein heb horen langskomen die tussen Ancona en Rimini rijdt.
In elk geval ben ik blij als het rond kwart over 6 een beetje licht wordt en we kunnen opstaan.
Een parkeerplaats aan het strand is leuk maar niet als er een Intercity spoorlijn tussen ligt.
Dus is het net 7 uur geweest als we even een ommetje over het strand maken en dan op weg gaan naar Ancona . Miep , onze navi, wil ons in plaats van de mooie rechte weg langs de kust, de bergen insturen. En ook al is dat een hele omweg, ze houdt vol! Maar wij ook en dus wordt zij uitgeschakeld en komt mijn eigen, nieuwe Miep tevoorschijn.
En ja hoor, die doet DAT wat wij willen en ze weet ook nog eens precies te vertellen waar we in Ancona de gate naar Igoumenitsa kunnen vinden. Dat is pas echt samenwerken.
Om 9 uur staan we al bij het kantoor van Minoan Lines en kunnen we inchecken en dan is het wachten totdat we om half 11 onze plaats kunnen innemen in de rij voor de boot.
Als het busje eenmaal op zijn plaats staat op de grote parkeerruimte in de haven kunnen wij nog even de stad in om wat broodjes te kopen. We moeten binnen een uur terug zijn omdat we dan de boot op mogen rijden.
Helaas is op deze vroege zondagmorgen alles nog gesloten en we zijn dan ook al binnen een half uur terug. Dan zien we al van verre dat ons busje nog maar het enige voertuig is dat voor de boot in de haven staat te wachten. De auto´s die voor en achter ons stonden zijn al op het dek!! Dus dat wordt rennen. Degene die er voor moet zorgen dat alle auto´s in de goede volgorde aan dek moeten worden geplaatst staat ons al te wenken dat we aan boord moeten. Maar als we vragen hoe laat het schip dan vertrekt, zegt hij doodleuk: "Om drie uur!". En dat terwijl het nog geen half twaalf is!!! Pfff. Italianen.
Het is rustig aan boord, er zijn nog niet veel mensen, waarschijnlijk omdat WIJ veel te vroeg zijn, en binnen no time hebben we de kaartjes voor de hut en de maaltijdvouchers.
Beau wordt weer meegesmokkeld, en dit keer laat hij zich van zijn goede kant zien. Hij loopt zonder dat we hem mee moeten trekken bereidwillig door de gangen. Onze hut ligt dit keer maar 50 meter van een lift vandaan, dus dat is voor hem ook makkelijker dan al die trappen op. Alleen de trap naar het 11de, buitendek, moet hij nog lopen. Maar dat gaat zo goed, het is alsof hij het zich herinnert van de voorgaande jaren. En wat een opluchting, als we naar de ruimte gaan waar de hondenhokken en uitlaatplaats is, gaat hij meteen staan plassen.

Op het buitendek is het ondanks het zonnetje toch erg fris en er staat een flinke wind.
En net op het moment dat ik aan dit verslag begin voel ik de boot in aktie komen. We vertrekken, het is twee uur. En nee, geen uur te vroeg , want drie uur was natuurlijk Griekse tijd. Gelukkig dat we op tijd aan boord zijn anders zouden we deze keer letterlijk de boot gemist hebben.

De rest van de middag gaat snel voorbij, we wandelen wat over het dek, zonnen en lezen. Omdat er een grote groep luidruchtige Italiaanse truckers op het zonnedek zitten en het toch wel fris wordt gaan we lekker in de lounge zitten. Waar we na anderhalf uur worden weggestuurd omdat de hond er niet naar binnen mag. Een lachertje, want alle obers zijn al een paar keer langs gelopen.
Maar goed, ondertussen is het op het bovendek wat rustiger geworden en de zon schijnt weer volop.

Het avondeten is bij de prijs van de overtocht inbegrepen en smaakt redelijk.
Ik oefen nog even mijn Grieks bij een ober en hij verstaat het zowaar ook nog. (Dus Lenie, de lessen zijn niet voor niets geweest)
Het is half 9 als we de zon in het water zien zakken. Een heel stuk later dan in september.
Morgen als we in Griekenland aankomen ben ik jarig. Raar om niet thuis te zijn maar heerlijk om het te vieren in het land waar ik zo dol op ben.