Een ministaatje tussendoor.

Zaterdag 11 mei 2013

Als Car heel vroeg in de morgen een beetje rond het busje aan het rommelen is stopt er opeens een politieauto. De carabinieri gebaart druk op het busje en de hond en in rap Italiaans probeert hij iets duidelijk te maken waar Car echter niets van snapt. Maar dan gaat hij in gebrekkig Engels door en wijst op de gele blokken onder de wielen van de camper. Kennelijk is overnachten hier toegestaan maar dan wel scheef.... We beloven de man dat we zo vertrekken en kennelijk is hij tevreden met dit antwoord. Nog even een wandeling door het centrum en dat blijkt verrassend mooi te zijn. Uit de infoborden die her en der staan, helaas alleen in het Italiaans, halen we ze goed en zo kwaad als mogelijk dat dit stadje ook wel ´klein Venetie´wordt genoemd. Als we uitgeslenterd zijn zetten we koers richting San Marino. Omdat we de Zugspitze niet gedaan hebben liggen we voor op ons reisschema dus lijkt deze plaats een leuk alternatief. We weten van dit ministaatje niet veel, eigenlijk niks, omdat we dit bij de voorbereidingen van ons reisje niet meegenomen hebben. Maar verrassingen zijn altijd welkom dus sturen we het busje de bergen in. In de hoofdstad met dezelfde naam worden we naar P10 gedirigeerd, een parkeerplaats speciaal voor campers. Meestal zijn deze plaatsen niet meteen hartje centrum, dus we bereiden ons voor op een fikse klim verder naar boven waar het oude centrum ligt. Maar dan blijkt dat dit staatje van alle gemakken voorzien is, Via drie liften bereiken we in een paar minuten trapsgewijs, maar niet letterlijk hier, hartje centrum op de top van de berg. Daarna is het heerlijk kuieren door de drukke, maar gezellige straatjes. Op de top is een uitgebreide vesting waar men vroeger te vuur en te zwaard vocht om de zelfstandigheid van de staat te waarborgen en kennelijk is dit prima gelukt en staat dit ministaatje nog fier op de landkaart.
Het is prima toeven hier en Car kan heerlijk snuffelen tussen de kralen kettingen glitters en andere zaken die vrouwen belangrijk vinden. Het verjaardagsgeld van Pap en mam, blijft dan ook niet langer in de enveloppe en wordt geruild voor een mooi horloge. Als we helemaal op de top lopen breekt plotseling een gigantisch onweer los. We vluchten een klein restaurantje binnen dat grotendeels uit een soort serre bestaat die niet bestand is tegen de watermassa die naar beneden komt. Alles wat kier is lekt dus en op sommige plaatsen worden het heuse waterval. Op een plek hangt een flatscreen TV, waarvan het personeel niet op het idee komt hem even uit te zetten. Het apparaat doet het daarna maar zelf, maar is vermoedelijk terziele.

San Marino blijkt een goede keuze. Het is er mooi en gezellig en we krijgen de middag gemakkelijk om. Zelfs een cache moet er aan geloven. Op dezelfde plek blijk ook een stel uit de US aan het zoeken te zijn, dus met deze paar extra ogen is hij snel gevonden. Als we weer naar beneden liften wordt het weer aardedonker. Net op tijd zitten we droog in de bus als het noodweer losbarst. De hagelstenen zijn zo groot als knikkers en omdat ze hier ook wel eens de grote van tennisballen willen aannemen stuur ik het bussie zo goed en zo kwaad mogelijk onder wat bomen zodat de kracht van het vallende ijs wat geremd wordt. Het blijven echter knikkers en we komen zonder schade weg. Ongeveer 70 km zuidelijk van Ancona vinden we een overnachtingsplek vlak naast het strand. Helaas zit er een spoorweg tussen waar regelmatig een trein met 120 km per uur voorbijraast. Maar we zijn moe en slapen desondanks als een os. Ik tenminste, want Car heeft het over hazenslaapjes en is blij als het ochtend is en we het drukke Italië achter ons kunnen laten en de rust van Griekenland binnen zullen rijden....