Duitse autowegen en Oostenrijkse sneeuwhellingen
Door: Carry
Blijf op de hoogte en volg Carry
09 Mei 2013 | Oostenrijk, Nassereith
Over dat eerste valt niet veel te vertellen behalve dat het vandaag op Christi Himmelfahrt erg druk is, maar we schieten goed op. Na Ulm wordt het landschap een stuk mooier. In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Allgaü. De velden staan vol geel koolzaad, zo ver als het oog reikt. Rond een uur of twee rijden we Ehrwald binnen dat aan de voet van de Zugspitze ligt die met zijn 2962 meter de hoogste berg van Duitsland is. We zijn hier al een aantal keren langs gereden en elke keer zeiden we tegen elkaar: "Daar moeten we toch eens naar boven gaan." Maar het kwam het er nooit van . Het was altijd OF de boot op tijd halen OF terug naar huis.
Maar ditmaal hebben we er een dag extra voor uitgetrokken. We willen met de Zugspitzbahn naar boven. Als we aan de kassa staan horen we dat er over 14 minuten weer een gondel waarin 100 mensen kunnen (en een hond) vertrekt. Dus dat wordt opschieten want op de top is het maar 3 graden en we lopen nog in onze slippers en t-shirts. Als we net op tijd terug bij de kassa zijn zien we dat de top van de Zugspitze in nevelen gehuld is. De camera die buiten hangt laat ook niets beters zien en de juffrouw van de kassa zegt dat het geen zin heeft om naar boven te gaan. Eerlijk is eerlijk , ze had ook zomaar 80 euro in de zak kunnen steken, dus netjes is het wel. Maar in het dal is het heerlijk en in het zonnetje zetten we het reisverslag van gisteren online.
Vanmiddag heb ik gesmst met een collega, Riet de Graaff, van wie ik weet dat ze hier in de buurt op een camping moet zitten. Het blijkt dat ze vanmiddag net is aangekomen in Biberwier, een dorpje verder dan Ehrwald waar wij nu zijn. Dus een telefoontje is snel gepleegd en we besluiten even langs te gaan. De camping ligt zo verscholen dat we er twee maal langs rijden voor we hem zien. Ze staat ons al bij de receptie op te wachten en we worden allerhartelijkst begroet. Een uitnodiging om iets te blijven drinken slaan we af want wij moeten nog een stuk rijden en op zoek naar een slaapplek voor de nacht. Dus laten we haar na een klein rondje camping achter en rijden wij verder over de Fernpass richting Italie. Maar de besneeuwde bergen om ons heen lonken en we besluiten om midden in de met gele bloemen bezaaide alpenweiden te stoppen en dus staan we deze avond, 24 uur nadat we uit Landgraaf vertrokken, in een omgeving die ik alleen uit de vroegere Oostenrijkse Heimat films ken.
Route: Karlshof-Karlsruhe-Stuttgart-Ulm_Fussen-Reutte-Ehrwald-Zein
Gereden kilometers: 411
Maar ditmaal hebben we er een dag extra voor uitgetrokken. We willen met de Zugspitzbahn naar boven. Als we aan de kassa staan horen we dat er over 14 minuten weer een gondel waarin 100 mensen kunnen (en een hond) vertrekt. Dus dat wordt opschieten want op de top is het maar 3 graden en we lopen nog in onze slippers en t-shirts. Als we net op tijd terug bij de kassa zijn zien we dat de top van de Zugspitze in nevelen gehuld is. De camera die buiten hangt laat ook niets beters zien en de juffrouw van de kassa zegt dat het geen zin heeft om naar boven te gaan. Eerlijk is eerlijk , ze had ook zomaar 80 euro in de zak kunnen steken, dus netjes is het wel. Maar in het dal is het heerlijk en in het zonnetje zetten we het reisverslag van gisteren online.
Vanmiddag heb ik gesmst met een collega, Riet de Graaff, van wie ik weet dat ze hier in de buurt op een camping moet zitten. Het blijkt dat ze vanmiddag net is aangekomen in Biberwier, een dorpje verder dan Ehrwald waar wij nu zijn. Dus een telefoontje is snel gepleegd en we besluiten even langs te gaan. De camping ligt zo verscholen dat we er twee maal langs rijden voor we hem zien. Ze staat ons al bij de receptie op te wachten en we worden allerhartelijkst begroet. Een uitnodiging om iets te blijven drinken slaan we af want wij moeten nog een stuk rijden en op zoek naar een slaapplek voor de nacht. Dus laten we haar na een klein rondje camping achter en rijden wij verder over de Fernpass richting Italie. Maar de besneeuwde bergen om ons heen lonken en we besluiten om midden in de met gele bloemen bezaaide alpenweiden te stoppen en dus staan we deze avond, 24 uur nadat we uit Landgraaf vertrokken, in een omgeving die ik alleen uit de vroegere Oostenrijkse Heimat films ken.
Route: Karlshof-Karlsruhe-Stuttgart-Ulm_Fussen-Reutte-Ehrwald-Zein
Gereden kilometers: 411
-
10 Mei 2013 - 16:09
Yvonne Sormani:
Ja Oostenrijk, daar ligt mijn hart !. Ehrwald en de Zugspitze is geweldig. Geniet maar van de tijd dat jullie er zijn. Ja eerlijk zijn de Oostenrijkers wel. Wij hebben die ervaring ook al een paar keer gehad als we bij de Hintertuxer Gletscher naar boven wilden en het was nevelig. Men raadde ons altijd aan na de middag, als het weer helder was naar boven te gaan. Voor ons scheelde dat de helft van de prijs, of we gingen niet. Ja die eerlijkheid kan ik wel waarderen." Geniesse die Natur" ! Liebe Grüsse von Yvonne -
11 Mei 2013 - 09:37
Jeanny:
Wat een prachtige uitzichten, echt schitterend.
Foto met beau is ook erg leuk,wat is hij toch mooi.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
