Doedelzak, varkens en drank

Het busje staat al te wachten als we om kwart over 9 na een, weer, overvloedig ontbijt bij MIMI de poort uit lopen.
We gaan vandaag met een groepje van 6, (diezelfde mensen als waar we zondag mee op pad waren) naar de Partizanerdorpen. Mia en ik zitten als eersten in de bus en de rest van het groepje stapt een paar honderd meter verder in.
We zijn nog geen 5 minuten onderweg of Kapitein Klement schreeuwt al "Trink,trink, lekker borreltje". De ons nu al bekende koelbox staat klaar. Maar zo net na het ontbijt heeft daar natuurlijk nog niemand zin in, of misschien wel, maar nemen de fatsoensnormen het overwicht:)

Ik heb mijn telefoontje bij de hand, want ik heb natuurlijk al gezien dat er op de weg naar de bergen een aantal caches liggen. Klement heeft ook in de gaten waar ik mee bezig ben en vraagt om de haverklap: "Wie weit nog?"
Het groepje heeft er ook duidelijk plezier in en stapt gezellig mee uit als we in de buurt komen. Ze zijn oprecht geïnteresseerd en willen van alles over geocachen weten. Gelukkig heb ik het ding weer snel in mijn handen ( zonder hint Gerard!) en dan kunnen we op weg naar de eerste "echte" stop in een dorpje waar ik de naam nog niet eens van kan spellen, laat staan uitspreken!

In de 6 nog in gebruik zijnde kalkovens in dit deel van Macedonië zijn arbeiders druk bezig om grote kalkstenen in de ovens te scheppen. Bij een temperatuur van meer dan 1000 graden Celcius verpulveren deze stenen in 3 dagen en nachten en ontstaat er ongebluste kalk die dan weer in de bouw wordt gebruikt als bindmiddel.
Klement is zo enthousiast aan het vertellen dat hij niet uitkijkt waar hij loopt en ik zie hem opeens opzij vallen waar hij blijft liggen. Ik zie onze excursie al verder in het water vallen:)
Hij wordt overeind geholpen door de 2 mannen in de groep en heeft gelukkig alleen wat schrammen in zijn gezicht waarmee hij op de gladde stenen is gevallen. Het had geen 2 meter verder moeten gebeuren of hij was ook als ongebluste kalk eruit gekomen:)

Met een beetje meer bravour als dat hij misschien echt voelt, stapt hij weer in het busje en rijden we verder naar het Partizanendorp dat in de oorlog tussen 1941-1944 bezet was.
Het dorpje ziet er een beetje uit als het dorpje waar Gerard en ik vorig jaar in Thailand vrijwilligerswerk hebben gedaan. Inclusief de varkens en de kippen die hier rondlopen.
Het enige verschil is dat er in dit dorpje een doedelzakspeler op ons wacht om zijn kunsten (natuurlijk achteraf tegen een beloning) te vertonen. Ik mag ook nog even laten zien wat ik kan; ik pak de dikke trom en hij doedelt wat verder met zijn zak en kan blijkbaar niet meer ophouden. Het moet gezegd, hij maakt er een hele show van en de neut achteraf maakt een heleboel goed!
De zooi die hij bij zijn huis tentoonstelt maakt dat het net een kermisattractie is! Overal hangen gedroogde leren huiden voor het maken van de blaasbalgen die hij blijkbaar voor heel Macedonië fabriceert. Zal wel een beetje overdreven zijn, maar als reisleider moet je het toch een beetje aantrekkelijk maken!

De volgende stop is een mooie waterval en daar kunnen we volgens Klement: "trinken, trinken" Wat een geluk dat de koelbox mee is, want de waterval blijkt opgedroogd te zijn. Het kleine stroompje is net genoeg om je voeten in te koelen. Niet dat we dat hoeven want de mussen vallen ook vandaag weer niet van het dak! Maar het is goed toeven hier en ons groepje heeft het best naar zijn zin. Het is na 12 uur en dan mag de fles wijn geopend worden:) De kapitein sleept ons nog even mee naar de plaatselijke "groenteboer" waar hij ons busje volgooit met "unbespritzte" groenten en dan verlaten we ook dit oude dorpje om richting Struga te rijden.

Deze stad met zijn 35.000 inwoners ligt 15 kilometer ten noorden van Ochrid aan het meer en is volgens hem de moeite waard om te bezoeken. Met de gedachte dat we hier worden "losgelaten" om een uurtje rond te wandelen stappen we uit het busje.
Maar dan ken je Klement nog niet: Hij weet ondertussen dat ook hier een cache ligt en sleept het hele gezelschap mee langs de rivier naar de laatste brug van de stad. De winkeltjes en terrasjes laten we ondertussen links en rechts liggen. "Wie weit nog?" vraagt hij om de 50 meter en als we dan eindelijk bij de plek zijn aangekomen geeft hij driftig aanwijzingen.
Alsof hij weet waar het ding ligt. Het geluk is met me, onder aan de dikke boom vind ik het rolletje, zet er snel mijn naam in en dan mogen we nog even wat foto's maken en oh ja, nog een winkeltje bekijken. Waar ik dan met hulp van wat gepingel van Klement nog een leuke hoed scoor.

En dan staat het busje alweer klaar om ons naar Pestani te brengen waar LILI, net als zondag, met een overvloedige maaltijd op ons wacht. Drinken en eten is in dit huis standaard en verplicht.
Wat een hartelijkheid en gezelligheid brengen deze twee mensen met zich mee. Ze willen niets anders als dat je het als gast naar je zin hebt en meer dan dat! Ze geven je het gevoel dat je er thuis hoort en erbij hoort. En dat zul je met een excursie waar je met 60 mensen in een bus of op een boot zit niet meemaken.

We nemen als vrienden afscheid en ik beloof ze meer dan alleen maar reclame voor ze te maken. Dat heb ik al gedaan op de site van Geocaching.com en dat doe ik dan hier en op Facebook met liefde nog eens. Klement en LILI: bedankt voor de mooie dagen! Het was super!!